Een Wereldse Vrouw

1 schaapje … 2 schaapjes … 3 schaapjes… Elke avond tellen grote pruts (5) en kleine pruts (3) samen schaapjes wanneer ze, na een gemiddeld 14 uur durende dag, uitgeput - maar nog lang niet voldaan - naar het plafond van hun slaapkamertje liggen te staren.   Aangezien de schaapjes na hun dagenlange intensieve arbeid ook wel eens recht hadden op vakantie, komen nu geregeld ook andere diertjes (en hun alter ego’s) over het denkbeeldige hekje springen. 1 paardje … 2 paardjes … 3 paardjes… 1 unicorn … 2 unicorns … 3 unicorns …  Nu viel onlangs het privilege te beurt aan de vlinder.  Kleine pruts ís de vlinder.  Als symbooltje in de klas.  Aangezien ik dit zo’n 500 keer per dag mag horen, kon ik het hier moeilijk achterwege laten.  Dus - nu iedereen up to date is - was het aan de vlinder om over het hekje te komen vliegen. And the sky was the limit. “Wist je, voordat een vlindertje kan vliegen, is hij eerst een rupsje.” begon ik mijn uiteenzetting, terwijl mijn ...

Zoals te lezen in het vorige blog (Lees:  Kerstwensen )   zijn we na ons miskraam vorig jaar in oktober, dit jaar (ook in oktober) trotse ouders geworden van ons dochtertje Elaïs.  Na Eliana (17), Sagán (11), Sifra (5) en Siána (3) sluit zij daarmee als 5de kindje het rijtje af.   Na het posten van mijn blog ‘Emoties van een miskraam’ (Lees: Emoties van een miskraam ) , waarin ik het schrijven heb gebruikt om alles voor mezelf een plaatsje te geven, heb ik gezocht naar ‘het knopje in mijn kopje’.   Ik vond het, draaide het om, en keek vanaf dat moment enkel nog vooruit. We zijn kort nadien gestart met een grote verbouwing die op tijd af moest zijn voor de baby en  jawel, ook voor grootmoeder die nu bij ons inwoont.  Met tussen de jongste en oudste inwoner exact 91 jaar verschil, en met mijn man en mij als centraal middelpunt om alles draaiende te houden.  Amper twee maanden na het miskraam was ik ook alweer zwanger.  En opnieuw, je raadt he...

“Het is gelukt! Het werkt! Shirley kom! Het werkt!”   Ze was waarschijnlijk nog nooit zo snel beneden geweest - zelfs niet die keer dat ze bijna was omgekomen door de honger, nadat ze zowel het ontbijt als het middagmaal had gemist.  Die dag had ze me nijdig met één oog aangekeken toen ik haar kamer binnenkwam, en het bed had verraderlijk gekraakt toen ze zich met een luid grommende ‘mmmm’ nog eens had omgedraaid, de lakens hoog boven haar hoofd trekkend.  Ze had moeten wachten op de volgende gezamenlijke maaltijd, en tegen de tijd dat die klaar was, zag je haar amper nog lopen. Althans, dat was haar mening.  Maar nu kon ik er niet naast kijken. Ze kwam vlak voor mijn neus staan en straalde als een pas geslepen diamant. “Je moet nú meekomen, het werkt gewoon!” Ik zag levendig alle mogelijke experimenten die ze kon hebben uitgevoerd, en calculeerde alvast de gemaakte schade in.   Zolang het geen vuur had gevat én de badkamer stond niet onder water, zou het wel m...

Nieuwe maan, Volle maan, Wassende maan.  Deze drie cycli van de maan weerspiegelen beknopt het leven van ‘De Vrouw’. Juist, dat gaat over jou en mij. Tenzij je een man bent natuurlijk. Of non binair.  Het maakt niet uit hoe je jezelf definieert. Of je nu nog ín de kast zit, al uit de kast bent, of in de verste verte nooit een kast hebt gezien.  Ik ben geen fan van labels. Misschien omdat ik zelf er al teveel heb gekregen.  (Lees: Leven met een label: anorexia  en  Leven met een label: ASS ) Maar labels in een blog zijn juist handig. Kun je als lezer lekker wegscrollen als je geen interesse in het onderwerp hebt.  En deze gaat dus over ‘De Vrouw’… en haar fasen. Voor alle duidelijkheid; ik bedoel  niet   de maandelijkse emotionele rollercoaster die te wijten is aan hormonale schommelingen in onze bloedbaan. Daar had ik het immers al over in een ander blog. (Lees:  Sages-Femmes contre les Flammes ) Nu wil ik het graag hebben over de drie...

Mijn uitwisselingsjaar in Venezuela was op heel wat vlakken eye opener. Over de avonturen die ik daar meemaakte, kan ik gerust een boek schijven. Of op zijn minst een paar blogs vullen. Maar dat is misschien voor later. Er is echter één verhaal dat ik absoluut nu wil vertellen.  (Lees:  Drie Wijzen Deel I ) Het was mij bijna niet gelukt, want ik had er gewoonweg het geld niet voor. De organisatie die de ‘uitgewisselde’ studenten begeleidde, had op het allerlaatste moment - lees: vlak voor het einde van het jaar - dan toch een trip kunnen regelen naar La Gran Sabana. Oftewel De Grote Savanne. Een enorm stuk woeste wildernis als thuishaven van The Angel Falls; met zijn 979 meter de hoogste waterval ter wereld.  Ze hadden ons al een paar maanden beloofd dat de trip er zat aan te komen, maar een belofte in Venezuela is evenveel waard als een chocolademunt op de bank. Als men zegt; ‘Te buscamos a las dos’ (we pikken je om 14u op), mag je van geluk spreken als ze om 16u al toek...

Het begon allemaal in het jaar 2000. Ik was amper 10 oud en had - zoals gewoonlijk - een uitstekend rapport. Ter ere daarvan mocht ik eens om de zoveel tijd een cadeautje uitkiezen, in  een winkel naar keuze. Merk op; dat zijn al twee keuzemomenten tegelijkertijd. Maar keuzestress kende ik niet, ik wist namelijk altijd exact wat ik wou. En deze keer wilde ik een poster. Wat er op de poster zou staan was niet van belang, de grootte echter des te meer. Hoe meer van mijn afschuwelijke behangpapier ik aan het zicht kon onttrekken, hoe liever ik de poster zou zien.  In een of ander prularia-winkeltje in Knokke centrum kon ik mijn slag slaan. Een poster volledig naar smaak - zowel qua grootte als afbeelding - sprong mij in het oog, en ontsnapte sindsdien niet meer aan mijn blik.  Ja, het was in die tijd heel aannemelijk dat Leonardo als ‘ King of the World’ op mijn muur had geprijkt. Maar aangezien hij even vergankelijk is als de boot waar hij opstond, verkoos mijn tienerhart t...

Herken je het gevoel van absolute eenheid met het Universum? Alsof je terecht komt in een andere dimensie van bewustzijn die zich uit het niets manifesteert als een zuivere, mystieke ervaring die dwars door het alledaagse heen breekt. Als een lichtstraal die plots van achter de wolken tevoorschijn komt en je hele bestaan verlicht. Het is een besef van verbondenheid met al-wat-is, en hangt onlosmakelijk samen met het gevoel van ‘dit is het!’.  Het kan je onder andere overvallen wanneer je exact op het juiste moment op de juiste plaats blijkt te zijn.  Op zo’n ogenblik wordt ineens duidelijk hoe eerdere keuzes in je leven geleid hebben tot dát exacte moment op die specifieke plek.  Iedere andere (grote) keuze in je leven, had je naar een ander moment of een andere plek geleid. En dus voelt het als een onuitgesproken bevestiging van het Universum dat je het voor jou uitgestippelde pad aan het bewandelen bent; als beloning voor het maken van de juiste keuzes in je leven....

“We are the granddaughters of the witches you weren’t able to burn” Wat een heerlijke zin! Kort en krachtig, en tegelijkertijd onnoemelijk veelzeggend. Zo’n zin waarbij het woord Touché elke keer spontaan bij me opkomt, gevolgd door een warme gloed van ‘vurige’ trots.  Als vroedvrouw heb ik me altijd enorm aangesproken gevoeld telkens deze zin voorbij flitste. Op zich is dat niet zo heel raar, wetende dat de furie van de heksenjacht zich voornamelijk op wijze vrouwen  oftewel sages femmes  richtte. En laat dit laatste nu toevallig ook het Franse woord voor vroedvrouw zijn. Vroedvrouwen dragen al generaties lang kennis over in verband met de geneeskrachtige werking van planten en kruiden én de natuurlijke werking van het menselijk lichaam, zelfs op gebieden waar de reguliere geneeskunde nog lang niet zover stond. Want eerlijk, wat wist men eigenlijk over het vrouwenlichaam, behalve dat het onrein was tijdens een bepaald deel van de maand?  “Wanneer een vrouw de bloed...