Een Wereldse Vrouw

Een foto genomen door zoonlief op een heel slecht moment.  Na elke zwangerschap vergeet je het eventjes; die vreselijke beginperiode waarin je meer uren doorbrengt met de gootsteen en wc-pot, dan met je gezin of zelfs je smartphone.  Het verloopt natuurlijk niet voor iedereen zo. En ja, er zijn gradaties.  Maar zwangerschapsmisselijkheid treft toch maar liefst 80% van de Westerse vrouwen in meer of mindere mate, waarvan ongeveer 2% Hyperemesis Gravidarum (HG) ontwikkeld; oftewel extreme zwangerschapsmisselijkheid en/of zwangerschapsbraken.  De grens tussen ‘normaal’ en ‘extreem’ is echter niet altijd makkelijk te bepalen, en HG wordt dan ook vaak niet of verkeerd gediagnosticeerd, met alle complicaties van dien.  De ‘natte’ variant van HG is de meest gekende, net omdat het zo overduidelijk is; de vrouw geeft tientallen keren per dag over en kan amper voeding of vocht binnenhouden. Hierdoor vermagert ze snel en is oververmoeid.  Deze variant wordt door de gy...

Rond kerstmis vorig jaar postte ik een blog over tandemvoeden (Lees:  Aan twee kinderen heb ik mijn borsten vol ) .  We zijn nu enkele maanden verder, en eigenlijk is er nog niet heel veel veranderd. De kinderen zijn enkel wat ouder, zwaarder én mondiger geworden. Wat maakt dat ze zich af en toe eens kunnen vastbijten in een flinke onderlinge discussie, waar - ocharme- mijn tepels dan letterlijk en figuurlijk tussen zitten. Nog een verandering is dat ik ondertussen alweer een paar maanden aan het werk ben.  Met mijn mondmasker heb ik in tussentijd een goede verstandhouding opgebouwd (Lees:  Kerstmis ) . Met name als de vermoeidheid na nog een slapeloze nacht hard toeslaat, en mijn huid daarop reageert met een pukkeltje hier of daar, ben ik mijn nieuwe steun en toeverlaat heel dankbaar voor zijn verplichte aanwezigheid.  Maar terug gaan werken houdt ook in dat ik de kindjes een lange tijd niet bij me heb, terwijl hun melkje onvermoeibaar verder wordt gepro...

To Epidural or not to Epidural? That’s the question … die menig vrouwen bezighoudt tijdens hun zwangerschap. Voor sommigen is het een uitgemaakte zaak. De neen-groep is ervan overtuigd dat ' onze voorouders het jaren zo gedaan hebben, dus wij kunnen het ook. ’   En de ja-groep beweert ‘ dat we toch ook onze tanden niet laten trekken zonder verdoving.’  Maar de overgrote meerderheid weet het eigenlijk niet, en laat alles afhangen van het moment zelf. En laat dat nu misschien de beste houding zijn om de bevalling tegemoet te treden, want in feite kun je nooit helemaal weten hoe het zal verlopen. Zelfs de vijfde keer niet.  Laat me duidelijk zijn, ik ben geen tegenstander van epidurale verdoving. Integendeel, een epidurale heeft ook zijn voordelen. Maar wat velen niet weten is dat de pijn die de bevalling vergezelt óók zijn voordelen heeft. En daar wil ik graag wat dieper op ingaan, want een gewaarschuwd vrouw is een geïnformeerde keuze waard. “Tot de vrouw zei Hij: Ik za...

“We are the granddaughters of the witches you weren’t able to burn” Wat een heerlijke zin! Kort en krachtig, en tegelijkertijd onnoemelijk veelzeggend. Zo’n zin waarbij het woord Touché elke keer spontaan bij me opkomt, gevolgd door een warme gloed van ‘vurige’ trots.  Als vroedvrouw heb ik me altijd enorm aangesproken gevoeld telkens deze zin voorbij flitste. Op zich is dat niet zo heel raar, wetende dat de furie van de heksenjacht zich voornamelijk op wijze vrouwen  oftewel sages femmes  richtte. En laat dit laatste nu toevallig ook het Franse woord voor vroedvrouw zijn. Vroedvrouwen dragen al generaties lang kennis over in verband met de geneeskrachtige werking van planten en kruiden én de natuurlijke werking van het menselijk lichaam, zelfs op gebieden waar de reguliere geneeskunde nog lang niet zover stond. Want eerlijk, wat wist men eigenlijk over het vrouwenlichaam, behalve dat het onrein was tijdens een bepaald deel van de maand?  “Wanneer een vrouw de bloed...

Pieces of a woman   is de titel van een nieuwe film die sinds kort op Netflix te zien is, en die - ondanks zijn trage tempo - een enorm gevoelige snaar heeft weten te raken. En wellicht niet enkel bij mij. De film spreekt voornamelijk tot de mensen die ooit hun baby’tje zijn verloren; hetzij ten gevolge van een miskraam, hetzij tijdens het geboorteproces.  In de film gebeurt het volgende (spoiler alert!) => Na een vrij vlotte thuisbevalling én geboorte van een zelfstandig ademend kindje, gaat het na enkele seconden toch ineens mis, en de baby sterft om onbekende reden.  Uiteraard wordt er - zoals altijd - een schuldige aangewezen die moet boeten voor wat gebeurde. De meest logische zondebok in dit verhaal is diegene die de (thuis)bevalling begeleidde; de vroedvrouw.  Het behoeft waarschijnlijk geen verdere uitleg dat ik deze film niet enkel door mijn mama-bril kon gadeslaan, maar dat voornamelijk de vroedvrouw-in-mij aan de buis gekluisterd zat.  Als zelfstan...

Tandemvoeden - oftewel borstvoeding geven aan twee kindjes van een verschillende leeftijd - is een term die sommigen misschien nog onbekend is, aangezien het tot op heden in de taboesfeer is blijven hangen. Ik krijg dan ook vaak volgende vragen te horen;  " Waarom zou je oudste kindje nog aan de borst moeten als ze al vaste voeding krijgt?" "Als de melk is afgestemd op de baby, heeft het oudste daar dan nog wel baat bij?" "Zal het jongste geen honger lijden als het oudste alles opdrinkt?!"  Allemaal goede vragen, waar ik nog betere antwoorden op heb.  Eerst en vooral raadt  de wereldgezondheidsorganisatie aan om de eerste 6 maanden exclusief borstvoeding te geven en nadien, in combinatie met bijvoeding, verder te voeden tot de leeftijd van 2 jaar (!), en daarna zolang moeder en kind zich er goed bij voelen.  De geboorte van een tweede kindje is dus geen reden om het eerste kindje zijn mamamelkje te ontzeggen. Tenzij hij of zij zelf aangeeft dat het welletj...