Een Wereldse Vrouw

Een foto genomen door zoonlief op een heel slecht moment.  Na elke zwangerschap vergeet je het eventjes; die vreselijke beginperiode waarin je meer uren doorbrengt met de gootsteen en wc-pot, dan met je gezin of zelfs je smartphone.  Het verloopt natuurlijk niet voor iedereen zo. En ja, er zijn gradaties.  Maar zwangerschapsmisselijkheid treft toch maar liefst 80% van de Westerse vrouwen in meer of mindere mate, waarvan ongeveer 2% Hyperemesis Gravidarum (HG) ontwikkeld; oftewel extreme zwangerschapsmisselijkheid en/of zwangerschapsbraken.  De grens tussen ‘normaal’ en ‘extreem’ is echter niet altijd makkelijk te bepalen, en HG wordt dan ook vaak niet of verkeerd gediagnosticeerd, met alle complicaties van dien.  De ‘natte’ variant van HG is de meest gekende, net omdat het zo overduidelijk is; de vrouw geeft tientallen keren per dag over en kan amper voeding of vocht binnenhouden. Hierdoor vermagert ze snel en is oververmoeid.  Deze variant wordt door de gy...

  “Mama, van welk vlees is kipfilet eigenlijk gemaakt?” vraagt zoonlief doodserieus terwijl hij net het laatste restje van zijn schelleke naar binnen werkt.    Zijn groene ogen kijken me verwachtingsvol aan - op zoek naar een bevredigend antwoord dat tijdelijk zijn honger naar kennis kan stillen. Maar mijn antwoord blijft uit. Een glimlach waarvan mijn mondhoek bijna letterlijk mijn oor raakt, kan ik echter niet onderdrukken. Geduldig herhaal ik - duidelijk articulerend - woord voor woord zijn vraag.  En héél langzaam lijkt zijn euro’tje dan toch te vallen. Het draait eerst wat cirkeltjes op zijn kant, om dan toch plots tot stilstand te komen - zoals dat gewoonlijk gebeurt met een centje dat op de grond valt.  Zijn glimlach wordt zowaar nog breder dan de mijne, en hij slaat zichzelf driemaal tegen het hoofd. Hij klopt er letterlijk de oude informatie uit, en stampt de nieuwe erin. Een uiterst effectieve methode volgens hem.  “ En een bamburger, mama, van wa...

Rond kerstmis vorig jaar postte ik een blog over tandemvoeden (Lees:  Aan twee kinderen heb ik mijn borsten vol ) .  We zijn nu enkele maanden verder, en eigenlijk is er nog niet heel veel veranderd. De kinderen zijn enkel wat ouder, zwaarder én mondiger geworden. Wat maakt dat ze zich af en toe eens kunnen vastbijten in een flinke onderlinge discussie, waar - ocharme- mijn tepels dan letterlijk en figuurlijk tussen zitten. Nog een verandering is dat ik ondertussen alweer een paar maanden aan het werk ben.  Met mijn mondmasker heb ik in tussentijd een goede verstandhouding opgebouwd (Lees:  Kerstmis ) . Met name als de vermoeidheid na nog een slapeloze nacht hard toeslaat, en mijn huid daarop reageert met een pukkeltje hier of daar, ben ik mijn nieuwe steun en toeverlaat heel dankbaar voor zijn verplichte aanwezigheid.  Maar terug gaan werken houdt ook in dat ik de kindjes een lange tijd niet bij me heb, terwijl hun melkje onvermoeibaar verder wordt gepro...

Tandemvoeden - oftewel borstvoeding geven aan twee kindjes van een verschillende leeftijd - is een term die sommigen misschien nog onbekend is, aangezien het tot op heden in de taboesfeer is blijven hangen. Ik krijg dan ook vaak volgende vragen te horen;  " Waarom zou je oudste kindje nog aan de borst moeten als ze al vaste voeding krijgt?" "Als de melk is afgestemd op de baby, heeft het oudste daar dan nog wel baat bij?" "Zal het jongste geen honger lijden als het oudste alles opdrinkt?!"  Allemaal goede vragen, waar ik nog betere antwoorden op heb.  Eerst en vooral raadt  de wereldgezondheidsorganisatie aan om de eerste 6 maanden exclusief borstvoeding te geven en nadien, in combinatie met bijvoeding, verder te voeden tot de leeftijd van 2 jaar (!), en daarna zolang moeder en kind zich er goed bij voelen.  De geboorte van een tweede kindje is dus geen reden om het eerste kindje zijn mamamelkje te ontzeggen. Tenzij hij of zij zelf aangeeft dat het welletj...

Gisterenavond had ik bezoek van een vriendin uit mijn contactbubbel. De hele namiddag spendeerde ik aan het maken van een smaakvolle bolognaisesaus boordevol verse groentjes, als topping voor een gezonde spelt-spaghetti. Het was een heel fijne avond, met veel gelach en zelfs een traan. Twee jaar geleden was het anders. Toen was samen met haar eten een heuse uitdaging. Zelf iets voor haar koken had ik toen niet aangedurfd. In een restaurant deed ze er makkelijk een half uur over om te beslissen wat ze zou eten, om op het laatste moment de reeds doorgegeven bestelling nog eens te veranderen. Ze kon niet kiezen. Niet omdat ze niet wist wat ze wilde, wel omdat ze zichzelf enorm strikte regels had opgelegd. Alle voedingsmiddelen had ze ingedeeld volgens kleur, afhankelijk van hun aantal calorieën. Uiteraard mocht ze van elk kleur maar een bepaalde hoeveelheid per dag innemen. Tegen de tijd dat ze wist of ze de blauwe salade wel kon combineren met de rode chocolademousse, waren we - bij wijz...