Een Wereldse Vrouw

1 schaapje … 2 schaapjes … 3 schaapjes… Elke avond tellen grote pruts (5) en kleine pruts (3) samen schaapjes wanneer ze, na een gemiddeld 14 uur durende dag, uitgeput - maar nog lang niet voldaan - naar het plafond van hun slaapkamertje liggen te staren.   Aangezien de schaapjes na hun dagenlange intensieve arbeid ook wel eens recht hadden op vakantie, komen nu geregeld ook andere diertjes (en hun alter ego’s) over het denkbeeldige hekje springen. 1 paardje … 2 paardjes … 3 paardjes… 1 unicorn … 2 unicorns … 3 unicorns …  Nu viel onlangs het privilege te beurt aan de vlinder.  Kleine pruts ís de vlinder.  Als symbooltje in de klas.  Aangezien ik dit zo’n 500 keer per dag mag horen, kon ik het hier moeilijk achterwege laten.  Dus - nu iedereen up to date is - was het aan de vlinder om over het hekje te komen vliegen. And the sky was the limit. “Wist je, voordat een vlindertje kan vliegen, is hij eerst een rupsje.” begon ik mijn uiteenzetting, terwijl mijn ...

Lieve kerstman,  Dit jaar vier ik mijn eerste kerst. Papa en mama zijn daar enorm dankbaar voor. Al ben ik er enkel omdat mijn broertje of zusje niet lang genoeg geleefd heeft om geboren te worden (Lees: Emoties van een miskraam ). Dat kindje is nu een sterretje aan de hemel. Maar, lieve kerstman, moet dat sterretje eerst vallen om een wens te mogen doen?  Voor mezelf wens ik niets. Want ik ben als een bloemetje. Geplant in een warme thuis, waar de melk van mama het water is dat mij doet groeien, en haar aanrakingen de liefde die mij doet bloeien. Maar, lieve kerstman, mijn wensen zijn voor al de kindjes die geen bloemetje kunnen zijn. Omdat ze koud hebben, honger hebben, gepest worden, of vermeden omdat ze “anders” zijn. Ik wens dat de doornen in hun leven, reeds de kracht bevatten van de mooie roos die ze later zullen worden.  Mijn wensen, lieve kerstman, zijn ook voor alle ouders waarbij er, ondanks een goede voedingsbodem en veel liefde, toch geen bloemetjes willen gr...

Sagán, mijn 10-jarige zoon, werd gediagnosticeerd met ASS toen hij pas 3 jaar oud was  ( Lees: Leven met ASS ).   Aan 8 jaar werd hij nog eens her-test, omdat zijn symptomen enigszins milder waren geworden dan als kleuter.  Wat op zich vrij atypisch is, want meestal worden de symptomen net méér uitgesproken met ouder worden.  Maar aangezien er bij hem ook gehoorproblematiek aanwezig is, dachten de specialisten dat dit eventueel ook de autisme-symptomen kon verklaren.  Toch kwam uit de tweede test opnieuw naar voren dat er voldoende aanwijzigingen zijn om te spreken van een ‘vorm’ van ASS. Meer uitleg kregen we niet.   Sagán is vrij sociaal, dus mensen die hem niet zo goed kennen, merken het meestal niet op in een eerste contact.  Het komt tot uiting in kleinere, subtielere zaken.  Maar ik heb niet de indruk dat hij er zelf veel last van ondervindt, en wij als gezin eigenlijk ook niet meer. Voor ons is iets gewoon ‘typisch Sagán’.  Ik stel me ...

“Het is gelukt! Het werkt! Shirley kom! Het werkt!”   Ze was waarschijnlijk nog nooit zo snel beneden geweest - zelfs niet die keer dat ze bijna was omgekomen door de honger, nadat ze zowel het ontbijt als het middagmaal had gemist.  Die dag had ze me nijdig met één oog aangekeken toen ik haar kamer binnenkwam, en het bed had verraderlijk gekraakt toen ze zich met een luid grommende ‘mmmm’ nog eens had omgedraaid, de lakens hoog boven haar hoofd trekkend.  Ze had moeten wachten op de volgende gezamenlijke maaltijd, en tegen de tijd dat die klaar was, zag je haar amper nog lopen. Althans, dat was haar mening.  Maar nu kon ik er niet naast kijken. Ze kwam vlak voor mijn neus staan en straalde als een pas geslepen diamant. “Je moet nú meekomen, het werkt gewoon!” Ik zag levendig alle mogelijke experimenten die ze kon hebben uitgevoerd, en calculeerde alvast de gemaakte schade in.   Zolang het geen vuur had gevat én de badkamer stond niet onder water, zou het wel m...

  “Mama, van welk vlees is kipfilet eigenlijk gemaakt?” vraagt zoonlief doodserieus terwijl hij net het laatste restje van zijn schelleke naar binnen werkt.    Zijn groene ogen kijken me verwachtingsvol aan - op zoek naar een bevredigend antwoord dat tijdelijk zijn honger naar kennis kan stillen. Maar mijn antwoord blijft uit. Een glimlach waarvan mijn mondhoek bijna letterlijk mijn oor raakt, kan ik echter niet onderdrukken. Geduldig herhaal ik - duidelijk articulerend - woord voor woord zijn vraag.  En héél langzaam lijkt zijn euro’tje dan toch te vallen. Het draait eerst wat cirkeltjes op zijn kant, om dan toch plots tot stilstand te komen - zoals dat gewoonlijk gebeurt met een centje dat op de grond valt.  Zijn glimlach wordt zowaar nog breder dan de mijne, en hij slaat zichzelf driemaal tegen het hoofd. Hij klopt er letterlijk de oude informatie uit, en stampt de nieuwe erin. Een uiterst effectieve methode volgens hem.  “ En een bamburger, mama, van wa...