Een Wereldse Vrouw

Een foto genomen door zoonlief op een heel slecht moment.  Na elke zwangerschap vergeet je het eventjes; die vreselijke beginperiode waarin je meer uren doorbrengt met de gootsteen en wc-pot, dan met je gezin of zelfs je smartphone.  Het verloopt natuurlijk niet voor iedereen zo. En ja, er zijn gradaties.  Maar zwangerschapsmisselijkheid treft toch maar liefst 80% van de Westerse vrouwen in meer of mindere mate, waarvan ongeveer 2% Hyperemesis Gravidarum (HG) ontwikkeld; oftewel extreme zwangerschapsmisselijkheid en/of zwangerschapsbraken.  De grens tussen ‘normaal’ en ‘extreem’ is echter niet altijd makkelijk te bepalen, en HG wordt dan ook vaak niet of verkeerd gediagnosticeerd, met alle complicaties van dien.  De ‘natte’ variant van HG is de meest gekende, net omdat het zo overduidelijk is; de vrouw geeft tientallen keren per dag over en kan amper voeding of vocht binnenhouden. Hierdoor vermagert ze snel en is oververmoeid.  Deze variant wordt door de gy...

“Het is gelukt! Het werkt! Shirley kom! Het werkt!”   Ze was waarschijnlijk nog nooit zo snel beneden geweest - zelfs niet die keer dat ze bijna was omgekomen door de honger, nadat ze zowel het ontbijt als het middagmaal had gemist.  Die dag had ze me nijdig met één oog aangekeken toen ik haar kamer binnenkwam, en het bed had verraderlijk gekraakt toen ze zich met een luid grommende ‘mmmm’ nog eens had omgedraaid, de lakens hoog boven haar hoofd trekkend.  Ze had moeten wachten op de volgende gezamenlijke maaltijd, en tegen de tijd dat die klaar was, zag je haar amper nog lopen. Althans, dat was haar mening.  Maar nu kon ik er niet naast kijken. Ze kwam vlak voor mijn neus staan en straalde als een pas geslepen diamant. “Je moet nú meekomen, het werkt gewoon!” Ik zag levendig alle mogelijke experimenten die ze kon hebben uitgevoerd, en calculeerde alvast de gemaakte schade in.   Zolang het geen vuur had gevat én de badkamer stond niet onder water, zou het wel m...

  “Mama, van welk vlees is kipfilet eigenlijk gemaakt?” vraagt zoonlief doodserieus terwijl hij net het laatste restje van zijn schelleke naar binnen werkt.    Zijn groene ogen kijken me verwachtingsvol aan - op zoek naar een bevredigend antwoord dat tijdelijk zijn honger naar kennis kan stillen. Maar mijn antwoord blijft uit. Een glimlach waarvan mijn mondhoek bijna letterlijk mijn oor raakt, kan ik echter niet onderdrukken. Geduldig herhaal ik - duidelijk articulerend - woord voor woord zijn vraag.  En héél langzaam lijkt zijn euro’tje dan toch te vallen. Het draait eerst wat cirkeltjes op zijn kant, om dan toch plots tot stilstand te komen - zoals dat gewoonlijk gebeurt met een centje dat op de grond valt.  Zijn glimlach wordt zowaar nog breder dan de mijne, en hij slaat zichzelf driemaal tegen het hoofd. Hij klopt er letterlijk de oude informatie uit, en stampt de nieuwe erin. Een uiterst effectieve methode volgens hem.  “ En een bamburger, mama, van wa...

Rond kerstmis vorig jaar postte ik een blog over tandemvoeden (Lees:  Aan twee kinderen heb ik mijn borsten vol ) .  We zijn nu enkele maanden verder, en eigenlijk is er nog niet heel veel veranderd. De kinderen zijn enkel wat ouder, zwaarder én mondiger geworden. Wat maakt dat ze zich af en toe eens kunnen vastbijten in een flinke onderlinge discussie, waar - ocharme- mijn tepels dan letterlijk en figuurlijk tussen zitten. Nog een verandering is dat ik ondertussen alweer een paar maanden aan het werk ben.  Met mijn mondmasker heb ik in tussentijd een goede verstandhouding opgebouwd (Lees:  Kerstmis ) . Met name als de vermoeidheid na nog een slapeloze nacht hard toeslaat, en mijn huid daarop reageert met een pukkeltje hier of daar, ben ik mijn nieuwe steun en toeverlaat heel dankbaar voor zijn verplichte aanwezigheid.  Maar terug gaan werken houdt ook in dat ik de kindjes een lange tijd niet bij me heb, terwijl hun melkje onvermoeibaar verder wordt gepro...

Nieuwe maan, Volle maan, Wassende maan.  Deze drie cycli van de maan weerspiegelen beknopt het leven van ‘De Vrouw’. Juist, dat gaat over jou en mij. Tenzij je een man bent natuurlijk. Of non binair.  Het maakt niet uit hoe je jezelf definieert. Of je nu nog ín de kast zit, al uit de kast bent, of in de verste verte nooit een kast hebt gezien.  Ik ben geen fan van labels. Misschien omdat ik zelf er al teveel heb gekregen.  (Lees: Leven met een label: anorexia  en  Leven met een label: ASS ) Maar labels in een blog zijn juist handig. Kun je als lezer lekker wegscrollen als je geen interesse in het onderwerp hebt.  En deze gaat dus over ‘De Vrouw’… en haar fasen. Voor alle duidelijkheid; ik bedoel  niet   de maandelijkse emotionele rollercoaster die te wijten is aan hormonale schommelingen in onze bloedbaan. Daar had ik het immers al over in een ander blog. (Lees:  Sages-Femmes contre les Flammes ) Nu wil ik het graag hebben over de drie...

Mijn uitwisselingsjaar in Venezuela was op heel wat vlakken eye opener. Over de avonturen die ik daar meemaakte, kan ik gerust een boek schijven. Of op zijn minst een paar blogs vullen. Maar dat is misschien voor later. Er is echter één verhaal dat ik absoluut nu wil vertellen.  (Lees:  Drie Wijzen Deel I ) Het was mij bijna niet gelukt, want ik had er gewoonweg het geld niet voor. De organisatie die de ‘uitgewisselde’ studenten begeleidde, had op het allerlaatste moment - lees: vlak voor het einde van het jaar - dan toch een trip kunnen regelen naar La Gran Sabana. Oftewel De Grote Savanne. Een enorm stuk woeste wildernis als thuishaven van The Angel Falls; met zijn 979 meter de hoogste waterval ter wereld.  Ze hadden ons al een paar maanden beloofd dat de trip er zat aan te komen, maar een belofte in Venezuela is evenveel waard als een chocolademunt op de bank. Als men zegt; ‘Te buscamos a las dos’ (we pikken je om 14u op), mag je van geluk spreken als ze om 16u al toek...

Het begon allemaal in het jaar 2000. Ik was amper 10 oud en had - zoals gewoonlijk - een uitstekend rapport. Ter ere daarvan mocht ik eens om de zoveel tijd een cadeautje uitkiezen, in  een winkel naar keuze. Merk op; dat zijn al twee keuzemomenten tegelijkertijd. Maar keuzestress kende ik niet, ik wist namelijk altijd exact wat ik wou. En deze keer wilde ik een poster. Wat er op de poster zou staan was niet van belang, de grootte echter des te meer. Hoe meer van mijn afschuwelijke behangpapier ik aan het zicht kon onttrekken, hoe liever ik de poster zou zien.  In een of ander prularia-winkeltje in Knokke centrum kon ik mijn slag slaan. Een poster volledig naar smaak - zowel qua grootte als afbeelding - sprong mij in het oog, en ontsnapte sindsdien niet meer aan mijn blik.  Ja, het was in die tijd heel aannemelijk dat Leonardo als ‘ King of the World’ op mijn muur had geprijkt. Maar aangezien hij even vergankelijk is als de boot waar hij opstond, verkoos mijn tienerhart t...