Een Wereldse Vrouw

Mijn uitwisselingsjaar in Venezuela was op heel wat vlakken eye opener. Over de avonturen die ik daar meemaakte, kan ik gerust een boek schijven. Of op zijn minst een paar blogs vullen. Maar dat is misschien voor later. Er is echter één verhaal dat ik absoluut nu wil vertellen.  (Lees:  Drie Wijzen Deel I ) Het was mij bijna niet gelukt, want ik had er gewoonweg het geld niet voor. De organisatie die de ‘uitgewisselde’ studenten begeleidde, had op het allerlaatste moment - lees: vlak voor het einde van het jaar - dan toch een trip kunnen regelen naar La Gran Sabana. Oftewel De Grote Savanne. Een enorm stuk woeste wildernis als thuishaven van The Angel Falls; met zijn 979 meter de hoogste waterval ter wereld.  Ze hadden ons al een paar maanden beloofd dat de trip er zat aan te komen, maar een belofte in Venezuela is evenveel waard als een chocolademunt op de bank. Als men zegt; ‘Te buscamos a las dos’ (we pikken je om 14u op), mag je van geluk spreken als ze om 16u al toek...

Het begon allemaal in het jaar 2000. Ik was amper 10 oud en had - zoals gewoonlijk - een uitstekend rapport. Ter ere daarvan mocht ik eens om de zoveel tijd een cadeautje uitkiezen, in  een winkel naar keuze. Merk op; dat zijn al twee keuzemomenten tegelijkertijd. Maar keuzestress kende ik niet, ik wist namelijk altijd exact wat ik wou. En deze keer wilde ik een poster. Wat er op de poster zou staan was niet van belang, de grootte echter des te meer. Hoe meer van mijn afschuwelijke behangpapier ik aan het zicht kon onttrekken, hoe liever ik de poster zou zien.  In een of ander prularia-winkeltje in Knokke centrum kon ik mijn slag slaan. Een poster volledig naar smaak - zowel qua grootte als afbeelding - sprong mij in het oog, en ontsnapte sindsdien niet meer aan mijn blik.  Ja, het was in die tijd heel aannemelijk dat Leonardo als ‘ King of the World’ op mijn muur had geprijkt. Maar aangezien hij even vergankelijk is als de boot waar hij opstond, verkoos mijn tienerhart t...

Herken je het gevoel van absolute eenheid met het Universum? Alsof je terecht komt in een andere dimensie van bewustzijn die zich uit het niets manifesteert als een zuivere, mystieke ervaring die dwars door het alledaagse heen breekt. Als een lichtstraal die plots van achter de wolken tevoorschijn komt en je hele bestaan verlicht. Het is een besef van verbondenheid met al-wat-is, en hangt onlosmakelijk samen met het gevoel van ‘dit is het!’.  Het kan je onder andere overvallen wanneer je exact op het juiste moment op de juiste plaats blijkt te zijn.  Op zo’n ogenblik wordt ineens duidelijk hoe eerdere keuzes in je leven geleid hebben tot dát exacte moment op die specifieke plek.  Iedere andere (grote) keuze in je leven, had je naar een ander moment of een andere plek geleid. En dus voelt het als een onuitgesproken bevestiging van het Universum dat je het voor jou uitgestippelde pad aan het bewandelen bent; als beloning voor het maken van de juiste keuzes in je leven....

To Epidural or not to Epidural? That’s the question … die menig vrouwen bezighoudt tijdens hun zwangerschap. Voor sommigen is het een uitgemaakte zaak. De neen-groep is ervan overtuigd dat ' onze voorouders het jaren zo gedaan hebben, dus wij kunnen het ook. ’   En de ja-groep beweert ‘ dat we toch ook onze tanden niet laten trekken zonder verdoving.’  Maar de overgrote meerderheid weet het eigenlijk niet, en laat alles afhangen van het moment zelf. En laat dat nu misschien de beste houding zijn om de bevalling tegemoet te treden, want in feite kun je nooit helemaal weten hoe het zal verlopen. Zelfs de vijfde keer niet.  Laat me duidelijk zijn, ik ben geen tegenstander van epidurale verdoving. Integendeel, een epidurale heeft ook zijn voordelen. Maar wat velen niet weten is dat de pijn die de bevalling vergezelt óók zijn voordelen heeft. En daar wil ik graag wat dieper op ingaan, want een gewaarschuwd vrouw is een geïnformeerde keuze waard. “Tot de vrouw zei Hij: Ik za...

“We are the granddaughters of the witches you weren’t able to burn” Wat een heerlijke zin! Kort en krachtig, en tegelijkertijd onnoemelijk veelzeggend. Zo’n zin waarbij het woord Touché elke keer spontaan bij me opkomt, gevolgd door een warme gloed van ‘vurige’ trots.  Als vroedvrouw heb ik me altijd enorm aangesproken gevoeld telkens deze zin voorbij flitste. Op zich is dat niet zo heel raar, wetende dat de furie van de heksenjacht zich voornamelijk op wijze vrouwen  oftewel sages femmes  richtte. En laat dit laatste nu toevallig ook het Franse woord voor vroedvrouw zijn. Vroedvrouwen dragen al generaties lang kennis over in verband met de geneeskrachtige werking van planten en kruiden én de natuurlijke werking van het menselijk lichaam, zelfs op gebieden waar de reguliere geneeskunde nog lang niet zover stond. Want eerlijk, wat wist men eigenlijk over het vrouwenlichaam, behalve dat het onrein was tijdens een bepaald deel van de maand?  “Wanneer een vrouw de bloed...

Pieces of a woman   is de titel van een nieuwe film die sinds kort op Netflix te zien is, en die - ondanks zijn trage tempo - een enorm gevoelige snaar heeft weten te raken. En wellicht niet enkel bij mij. De film spreekt voornamelijk tot de mensen die ooit hun baby’tje zijn verloren; hetzij ten gevolge van een miskraam, hetzij tijdens het geboorteproces.  In de film gebeurt het volgende (spoiler alert!) => Na een vrij vlotte thuisbevalling én geboorte van een zelfstandig ademend kindje, gaat het na enkele seconden toch ineens mis, en de baby sterft om onbekende reden.  Uiteraard wordt er - zoals altijd - een schuldige aangewezen die moet boeten voor wat gebeurde. De meest logische zondebok in dit verhaal is diegene die de (thuis)bevalling begeleidde; de vroedvrouw.  Het behoeft waarschijnlijk geen verdere uitleg dat ik deze film niet enkel door mijn mama-bril kon gadeslaan, maar dat voornamelijk de vroedvrouw-in-mij aan de buis gekluisterd zat.  Als zelfstan...

Sinds enkele maanden heb ik me voorgenomen om op z’n minst één keer per week een moment bewust te beleven; een moment dat anders zou zijn verloren gegaan in gedachteloos automatisme.  Noem het een vorm van mindfulness, maar dan zonder het mantra “Ik leef in het nu, ik leef in het nu, … ” eindeloos te reciteren als een plaat die is blijven hangen.  Het is eerder het bewust opslaan van een herinnering - een stilstaand beeld zelfs - als zou ik een foto nemen van dat bepaalde moment in de tijd.  Net als bij een foto zijn zelfs jaren later alle zintuigelijke aspecten nog waar te nemen; het aroma van mémé’s koffie bereikt nog steeds mijn neus, en mijn mond vult zich nog af en toe met de smaak van dennenlimonade uit Zuid-Frankrijk.  Toch is mémé al 20 jaar overleden en vond mijn laatste reis naar Zuid-Frankrijk een half leven geleden plaats.  Foto’s hebben de onverbiddelijke kracht om herinneringen te onderhouden die anders zouden zijn vervlogen. Wat een geschenk geve...