1 schaapje … 2 schaapjes … 3 schaapjes… Elke avond tellen grote pruts (5) en kleine pruts (3) samen schaapjes wanneer ze, na een gemiddeld 14 uur durende dag, uitgeput - maar nog lang niet voldaan - naar het plafond van hun slaapkamertje liggen te staren. Aangezien de schaapjes na hun dagenlange intensieve arbeid ook wel eens recht hadden op vakantie, komen nu geregeld ook andere diertjes (en hun alter ego’s) over het denkbeeldige hekje springen. 1 paardje … 2 paardjes … 3 paardjes… 1 unicorn … 2 unicorns … 3 unicorns … Nu viel onlangs het privilege te beurt aan de vlinder. Kleine pruts ís de vlinder. Als symbooltje in de klas. Aangezien ik dit zo’n 500 keer per dag mag horen, kon ik het hier moeilijk achterwege laten. Dus - nu iedereen up to date is - was het aan de vlinder om over het hekje te komen vliegen. And the sky was the limit. “Wist je, voordat een vlindertje kan vliegen, is hij eerst een rupsje.” begon ik mijn uiteenzetting, terwijl mijn ...
Zoals te lezen in het vorige blog (Lees: Kerstwensen ) zijn we na ons miskraam vorig jaar in oktober, dit jaar (ook in oktober) trotse ouders geworden van ons dochtertje Elaïs. Na Eliana (17), Sagán (11), Sifra (5) en Siána (3) sluit zij daarmee als 5de kindje het rijtje af. Na het posten van mijn blog ‘Emoties van een miskraam’ (Lees: Emoties van een miskraam ) , waarin ik het schrijven heb gebruikt om alles voor mezelf een plaatsje te geven, heb ik gezocht naar ‘het knopje in mijn kopje’. Ik vond het, draaide het om, en keek vanaf dat moment enkel nog vooruit. We zijn kort nadien gestart met een grote verbouwing die op tijd af moest zijn voor de baby en jawel, ook voor grootmoeder die nu bij ons inwoont. Met tussen de jongste en oudste inwoner exact 91 jaar verschil, en met mijn man en mij als centraal middelpunt om alles draaiende te houden. Amper twee maanden na het miskraam was ik ook alweer zwanger. En opnieuw, je raadt he...
Sagán, mijn 10-jarige zoon, werd gediagnosticeerd met ASS toen hij pas 3 jaar oud was ( Lees: Leven met ASS ). Aan 8 jaar werd hij nog eens her-test, omdat zijn symptomen enigszins milder waren geworden dan als kleuter. Wat op zich vrij atypisch is, want meestal worden de symptomen net méér uitgesproken met ouder worden. Maar aangezien er bij hem ook gehoorproblematiek aanwezig is, dachten de specialisten dat dit eventueel ook de autisme-symptomen kon verklaren. Toch kwam uit de tweede test opnieuw naar voren dat er voldoende aanwijzigingen zijn om te spreken van een ‘vorm’ van ASS. Meer uitleg kregen we niet. Sagán is vrij sociaal, dus mensen die hem niet zo goed kennen, merken het meestal niet op in een eerste contact. Het komt tot uiting in kleinere, subtielere zaken. Maar ik heb niet de indruk dat hij er zelf veel last van ondervindt, en wij als gezin eigenlijk ook niet meer. Voor ons is iets gewoon ‘typisch Sagán’. Ik stel me ...
Reacties
Een reactie posten